Rozdział 16

Dwie godziny później...

Zuza:

Wróciłyśmy do hotelu.Milczałam całą drogę,przecież ja nie mogę jej stracić.Nie teraz.To jest moja córka.My musimy o nią walczyć.
-Będzie dobrze-mruknęłam przytulając córkę.Ta wbiegła z płaczem do hotelu.Nie chciała nikogo widzieć...
-Co jest?-Robert pojawił się bardzo szybko przy mnie.Moje emocje też puściły.Zaczęłam głośno płakać,puściłam torebkę.Byłam tak bezsilna.Nie ważne że patrzyli na nas wszyscy,miałam to gdzieś.-kochanie usiądź-pomógł mi przedostać się do kanapy w holu-co się dzieję?jest w ciąży?
-Ma białaczkę...-mruknęłam cicho
-Co?Jak to?Jakiego?Boże jak mamy ją leczyć?Co teraz?
-Nie wiem Robert cholera daj mi to wszystko poukładać-wstałam z kanapy-idę do niej,potrzebujemy psychologa-mruknęłam mijając całą reprezentację stojącą w holu i obserwującą wydarzenia...

Robert:

Świat zawalił mi się w jednej chwili.Nie wiedziałam co robić.Pierwszy raz czułem,że nic nie mogę zrobić.
-Bartek twoja mama jest lekarką prawda?-zapytałem
-Tak,ale ona jest laryngologiem,tobie potrzebny jest hematolog-powiedział tak spokojnie...jakby to było nic.Siadłem na kanapie zdezorientowany.Piszczek usiadł obok mnie.
-Łukasz dziecko mi umiera rozumiesz-spojrzałem na niego ze łzami w oczach-co ja mam robić?Nie poradzę sobie z tym....
-Uspokój się stary,damy radę,wszyscy jesteśmy z tobą i pomożemy ja trzeba,teraz się uspokój bo nerwy tutaj nie pomogą.Wiem,że to twoje dziecko i że łatwo mówić,ale stary zamiast płakać to musimy walczyć nie chcesz chyba żalić się nad sobą cały czas...Ona nie ma za dużo czasu...
-Idę do niej albo nie do trenera...ja nie zagram....Moja córka...-szepnąłem w szoku.Chyba pierwszy raz byłem tak wszystkim oszołomiony.
-Idę z tobą-zaoferował się Piszczek...

Zuza:

-Amanda?-krzyknęłam wchodząc do jej pokoju-gdzie jesteś?
-Tutaj-mruknęła.Leżała zapłakana na kanapie.
-Kochanie damy radę,wyleczymy cię-pocałowałam ją w czoło.Sama nie do końca wierzyłam w to co mówię.No bo niby jak sama mogę ją wyleczyć?Cudem?Nie dam rady.
-Tata jest zły prawda?
-Co ty opowiadasz.Robert martwi się o ciebie tak samo jak ja.
-Przecież to mu zniszczy karierę-mruknęła i zamknęła się w łazience.Nie wiem co mam robić...

_____________________
Przepraszam za taki krótki rozdział,ale końcówka wakacji trochę się dzieję :D

Komentarze

  1. Olkaaa19 sierpnia 2016 22:46

    Piszczuś zawsze pomocny! :D
    Dobrze, że Robert ma takich ludzi dookoła siebie.
    Krótki, ale przyjemnie się czyta. :)
    Czekam na następny ;)!

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 19

Zuza: Święta,święta i po świętach.Pakowaliśmy właśnie nasze rzeczy do walizek.Ten dom był cudowny i nie chciałam go wcale opuszczać.Marzyłam o tym żeby tu zamieszkać razem z Robertem i dzieciakami.Tu mamy ciszę,spokój,żadnych paparazzi... -Szkoda,że już jedziemy-mruknęłam niezadowolona-tutaj mi się podoba,mogłabym tutaj mieszkać -Jak skończę karierę to ci to obiecuje-pocałował mnie delikatnie w usta obejmując przy tym w talii-ale jeszcze kilka lat,później będzie tak jak ty chcesz. -Już to widzę-przymrużyłam oczy-Lewandowski po skończeniu kariery piłkarza,zacznie być trenerem. -A Lewandowska zacznie go wspierać w nowej roli-dokończył za mnie-nie chciałabyś mieć męża trenera?Zobacz,wrócilibyśmy do Dortmundu,zapisałbym małego na treningi,byłoby pięknie. -Szkoda,że to nierealne-zaśmiałam się-na razie musimy się "gryźć" z paparazzi. -Wiem kochanie...wiem,że to męczące mi też to przeszkadza-pocałował mnie po raz kolejny-też wolałbym żyć spokojnie,ale niestety mój z...
Czytaj więcej

Rozdział 12

Zuza: Weszłam do mojej garderoby która dzieliła sypialnie i pokój Marcina.Zaczęłam się pakować,a raczej wrzucałam kolejne rzeczy do walizki.Robert ma racje tylko ja nie potrafię się do tego przyznać.Rzeczywiście jestem uparta,czasami samolubna,zawsze taka byłam,ale jesteśmy małżeństwem i wiem,że muszę się zmienić ponieważ czasami trzeba iść na kompromis. -Mamusiu jedziemy?-zapytał Marcin.Zapewne dobiegł do niego hałas wieszaków spadających na podłogę i rumor otwieranej walizki. -Jedziemy z tatą-uśmiechnęłam się widząc jego szczęście-zaraz zacznę ciebie pakować. -Ale fajnie-wybiegł z garderoby i popędził zapewne do Roberta.Będę musiała przyznać mu racje,a to do łatwych nie należy.Nienawidzę ulegać.Zostawiłam walizkę i kierowałam się w stronę sypialni,chciałam go przeprosić a jednocześnie przyznać mu rację. -Robert-mruknęłam widząc że siedzi z nosem w laptopie-przepraszam-usiadłam obok niego-masz rację zachowuje się jak egoistka i nie będę siebie tłumaczyć,jedziemy z tobą.Pr...
Czytaj więcej

Rozdział 4

Zuza: Kolejne dni mijały świetnie.Przy pomocy Mario udało mi się znaleźć uczniów.Miałam kupę roboty.Ciągle ktoś przychodził i wychodził.Na brak pieniędzy nie mogłam narzekać ponieważ dziadek zostawił niezłą fortunę,ale co z tego?przecież najlepiej smakują własnoręcznie zarobione pieniądze,a może to tylko moje odczucia.W każdym bądź razie postanowiłam wybrać się na małe zakupy.Od dawna nie kupiłam sobie nowego ciucha a nic tak jak zakupy nie poprawia kobiecie humoru.Weszłam do jednego sklepu i oniemiałam,zobaczyłam piękną  sukienkę . -Robertowi by się spodobała-mruknął za mną męski głos.Drgnęłam.A co jeśli to on?...Nie no nie powiedziałby tak.Odwróciłam się delikatnie jakbym bała się kogo ujrzę.Odetchnęłam z ulgą,że był to tylko Mario. -A co ty tu robisz głupku?Czemu mnie straszysz?-dźgnęłam go w bok -Tak się odwdzięczasz za wszystko co dla ciebie zrobiłem?-zapytał-Nie no dobra,koniec żartów.Przyszedłem tu z moją dziewczyną,o tam jest-wskazał głową wysoką brunetkę.Widać,że...
Czytaj więcej