Rozdział 19

Zuza:

Święta,święta i po świętach.Pakowaliśmy właśnie nasze rzeczy do walizek.Ten dom był cudowny i nie chciałam go wcale opuszczać.Marzyłam o tym żeby tu zamieszkać razem z Robertem i dzieciakami.Tu mamy ciszę,spokój,żadnych paparazzi...

-Szkoda,że już jedziemy-mruknęłam niezadowolona-tutaj mi się podoba,mogłabym tutaj mieszkać

-Jak skończę karierę to ci to obiecuje-pocałował mnie delikatnie w usta obejmując przy tym w talii-ale jeszcze kilka lat,później będzie tak jak ty chcesz.

-Już to widzę-przymrużyłam oczy-Lewandowski po skończeniu kariery piłkarza,zacznie być trenerem.

-A Lewandowska zacznie go wspierać w nowej roli-dokończył za mnie-nie chciałabyś mieć męża trenera?Zobacz,wrócilibyśmy do Dortmundu,zapisałbym małego na treningi,byłoby pięknie.

-Szkoda,że to nierealne-zaśmiałam się-na razie musimy się "gryźć" z paparazzi.

-Wiem kochanie...wiem,że to męczące mi też to przeszkadza-pocałował mnie po raz kolejny-też wolałbym żyć spokojnie,ale niestety mój zawód mnie do tego zmusza żeby być osobą publiczną.

-Wiem,jakbym tego nie akceptowała nigdy bym z tobą nie była.

-Za dzieciaka nie byłem sławny,a ze mną chodziłaś-zaśmiał się-o przepraszam,prawie chodziłaś bo raczej skakaliśmy po drzewach.

-Za dzieciaka byłeś już sławny szczególnie w Lechu Poznań.

-Już dobra nie będę się z tobą kłócił-pocałował mnie w czoło-pójdę obudzę Marcina,zawołam Amandę i możemy jechać-zakomunikował wychodząc z pokoju.Ja dokończyłam pakowanie rzeczy po czym ruszyłam tachając walizkę na dół.Wiedziałam,że się to źle skończy,potknęłam się i wylądowałam na lewej nodze,delikatnie ją wykrzywiając.

-Ałć-syknęłam-no pięknie jeszcze tego mi brakowalo

-Co jest?-przybiegł Robert-wszystko w porządku?Z tą walizą mogłaś na mnie przecież poczekać-spojrzał na spuchniętą kostkę jakby był co najmniej lekarzem-zwichnęłaś nogę kochanie-mruknął robiąc niewyraźną minę-zaraz to opatrzymy.

-Robert nie róbmy już zamieszania wsiądźmy w samochód i jedźmy i tak już jest późno,nie chcę wracać po nocy.

-Kochanie szybko usztywnimy i jedziemy-odpowiedział biorąc bandaż do ręki-Amanda ubierz małego-rozkazał.

Bolała mnie noga niemiłosiernie,ale starałam się tego nie pokazywać.Przed  nami długa podróż a wiadomość,że się źle czuje na pewno Lewandowskiego by nie uspokoiła.

-Gotowe-mruknął-jak będziemy na miejscu pójdziesz do lekarza.

-Dobrze panie Kapitanie-zaśmiałam się 

-Zuzka czy ty się ze mnie nabijasz?

-Jedźmy już-mruknęłam pakując sie do samochodu.

Robert:

Podróż nie była długa,a przynajmniej tak mi się wydawało być może daltego,żę mam przy sobie trzy radosne istotki .Czasami zastanawiam się co byłoby gdyby ich nie było i za każdym razem dochodze do wniosku,że moje życie byłoby bez sensu.Święta z nimi były cudwone teraz czekają mnie urodziny Amandy i  jej radość na widok Reus'a.Swoją drogą musze z nim porozmawiać bo nie chce mieć zięcia w swoim wieku.

-O czym tak myśłisz?-poczułem dłonie mojej ukochanej na ramieniu.

-O wszystkim i o niczym

-Czyli?

-Muszę z Marco porozmawiać żeby mi córki nie zbajerował-zaśmiałem się-a tak całkiem na poważnie to dobrze,że was mam i nie wyobrażam sobie życia bez was.

-My bez ciebie też choć wiesz dość dziwna jest nasza historia.

-To prawda,całe dzieciństwo razem później rozłąka,ty z Anką,ja sama a teraz my znowu razem.

-Widzisz bo prawdziwa miłość zawsze się odnajdzie-pocałowałem ją w czoło

-I niech trwa ciągle-zaśmiała się...

________________________________

powracam z nowymi rozdziałami :)